Ik had besloten helemaal niks te schrijven op deze blog over de gebeurtenissen in Dendermonde.
Toen ik vorige week de advocaat hoorde van Kim Degelder, werd het plotseling toch erg persoonlijk voor mij. Daarom heb ik een lezersbrief geschreven naar humo (pagina 34, eerste lezersbrief), die vandaag verscheen. Omdat ik hiermee toch het een en ander in gang wil zetten, politiek gezien dan, publiceer ik hem uiteindelijk toch op deze blog. Jouw reacties zijn zeker welkom!
Alvast bedankt voor alle reacties die ik heb gekregen op facebook.
Je kunt het artikel lezen (eerste brief) in PDF: Drama in Dendermonde (1)
Of lees hier de tekst:
Drama in Dendermonde (1)
Ik wil het niet opnemen voor de daden die Kim heeft gepleegd, wat die zijn verschrikkelijk. Ik wil wél een ander licht laten schijnen op deze zaak. Ik wil het opnemen voor de ouders van Kim, omdat het evengoed bij ons thuis en met mijn broer had kunnen gebeuren.
Enkele jaren geleden is mijn broer gedwongen opgenomen in een psychiatrische instelling. Daaraan waren verschrikkelijke jaren voorafgegaan. Mijn ouders hebben verschillende keren contact opgenomen met politie, ziekenhuis, psychiaters, ... om te signaleren dat het echt niet meer ging. Telkens werd mijn broer enkele minuten ondervraagd en onderzocht. Men zei ons dat het toch allemaal zo erg niet was, dat het toch een rustige jongen was. Daarmee werd onrecht gedaan aan de achten en de erg moeilijke situatie van mijn ouders én de ziekte van mijn broer.
Vóór 1990 was het mogelijk om iemand te colloqueren op basis van een attest van de dokter en een verzoekschrift van het gemeentebestuur. Daarvan werd veel misbruik gemaakt, en in 1990 kwam er terecht een nieuwe wet. Sindsdien is het de vrederechter die beslist, op basis van een gesprek met de cliënt en de betrokkenen. Naar mijn mening moet die wet dringend aangepast worden om situaties zoals in Dendermonde te vermijden.
Ouders gaan niet zomaar hulp vragen; het vraagt moed. Te vaak worden ze gewoon teruggestuurd. Ze krijgen niet alleen af te rekenen met ongeloof, maar ook met een starre wetgeving en niet te vergeten met nieuwe woedeaanvallen van hun kin. Dat voelt zich gesterkt doordat er niet ingegrepen wordt.
Psychiatrische instellingen zitten overvol. Er zijn ellenlange wachtlijsten bij de diensten voor geestelijke gezondheidszorg. Het loopt allemaal veel te stroef. En ondertussen verandert er niets. Waarom wordt er bij collocatie geen tussenstap overwogen? Een soort "voorcollocatie", waarin door verschillende partijen onderzocht wordt wat er eigenlijk aan de hand is. Tijdens die voorcollocatie zouden alle partijen dan een time-out krijgen. Maar daarvoor is er meer plaats nodig in de psychiatrie, en een nog intensievere begeleiding. Aan de regering om daar eindelijk eens werk van te maken.
Jan,
Ik vind het heel moedig van jou om dit artikel te laten verschijnen.
Voor jou zal het ook niet gemakkelijk geweest zijn om in dergelijke situatie op te groeien.
Goed dat dergelijke informatie naar buiten komt. Het zet hopelijk heel wat mensen aan het denken.
Ouders zijn inderdaad mee slachtoffer en worden er vaak op bekeken waardoor het voor hen nog moeilijker wordt.
Hopelijk lezen ‘de juiste mensen’ ook je brief zodat er effectief
iets kan veranderen.