Eerder deze week begeleidde ik een inspirerende supervisie. Iemand uit de groep stond voor een belangrijke keuze en zocht bij de andere deelnemers wat steun en raad...
Leren uit ervaringen
Supervisie vind ik zelf steeds weer zó boeiend, omdat je een bepaalde leerervaring, situatie of vraagstuk vanuit een heel nieuw en andere perspectief leert bekijken dankzij de vragen van andere deelnemers uit de groep.
Stel je voor dat je met een aantal mensen rond een standbeeld staat, dan zien enkele mensen de voorkant, anderen zien de zijkant en nog anderen zien de achterkant. Pas wanneer iedereen zegt wat hij ziet... krijgt iedereen rond het standbeeld een heldere kijk op het standbeeld.
Zo werkt het ook in supervisie: een ervaring of vraagstuk wordt in vraag gesteld en levert vaak een heel nieuw inzicht op.
Die stap vooruit...
Tijdens deze supervisie zei iemand dat een manier om te achterhalen of een bepaalde keuze de juiste is, is het gewoon doen, is de stap vooruit zetten...
Dit deed me denken aan de bovenstaande oude wijsheid: wie met beide voeten op de grond staat, komt geen stap vooruit.
Misschien sta ook jij voor een belangrijke keuze, twijfel jij om te veranderen van job, om een nieuwe opleiding te starten, om te verhuizen, of om die ene persoon iets te zeggen, ... ?
Durf jij een stap vooruit zetten in het leven?
Hoe zorg jij ervoor dat je "de pedalen" niet verliest?
Geef hieronder jouw mening.
Die uitdrukking had ik nog nooit gehoord! “Wie met beide voeten op de grond staat, komt geen stap vooruit” En ik vind ze geweldig!
Dat ge met u beide voeten op de grond moet staan, is een commetaar die vele mensen als kind regelmatig hebben moeten horen. En die galmt dan ook door ons hoofd als wij onze ‘wildste’ plannen willen doorvoeren. Zo is het bij mij althans een tijdje geweest. Mijn ‘innerlijke kind’ vond dan ook elke verandering ‘een wild plan’ waardoor verlamming ontstond.
Ondertussen heb ik geen last meer om stappen vooruit te zetten, maar keuzes maken blijft soms toch nog mogelijk. Een keuze maken wil immers zeggen ‘neen’ zeggen tegen een andere mogelijkheid… en soms wil ik gewoon ALLES… en dat is nog zo’n uitdrukking: ge kunt ni alles hebben hé… En daar vecht ik dan tegen. Het lijkt soms wel dat ik wil bewijzen dat ge wel alles kunt hebben, tegen beter weten in?