Deze week kan ik niet ziek worden

Ik zat bij de dokter, en ik was ziek. Echt ziek, met een griep die me al dagen plat had moeten leggen. En toch stelde ik de vraag: "Het zal wel gaan, hè, om donderdag naar het symposium te gaan?"

De dokter keek me aan. Stilte. "Jan, wat denk je nu zelf?"

Mijn maag kromp. Ik voelde me een kind dat betrapt werd, want ik wist het antwoord al. Ik wilde gewoon dat hij me toestemming gaf om door te gaan. "Je bent erg ziek," zei hij. "Je lijf moet herstellen. Je kan naar dat symposium gaan, maar ik raad het je af. Zolang je doorgaat, geef je jezelf geen kans om echt ziek te zijn, en zonder die ruimte kan je lijf niet genezen."

Even later stond ik buiten, op straat in de kou. En ik was kwaad. Op mezelf, omdat ik blijkbaar een dokter nodig had om te horen wat mijn lijf al dagen riep.

Het podium en de praktijk.

Het was begin 2026, en het was een belangrijke week, misschien wel de belangrijkste van heel het boektraject. Als voorzitter van de Mindfulnessvereniging zou ik het symposium openen. Ik zou er een workshop geven over leiderschap, en daarin voor het eerst de cover van mijn boek Sterker na de val ↗ (opent in een nieuw tabblad) tonen.

En net dan velde de griep me. Mijn eerste gedachte: nu niet. Je kent die stem wel. Alsof een griep in je agenda kijkt voor ze langskomt.

Het is zo tegenstrijdig. Ik schreef een boek over vallen en opstaan als leider. Ik kan op een podium vertellen over de keer dat ik faalde, en daar krijg ik applaus voor. Maar bellen dat ik niet kom omdat ik griep heb? Daar schaamde ik me dood voor.

Die week werd me het verschil duidelijk. Over mijn val vertellen, kies ik zelf: wat ik deel, wanneer en hoe. Ik bepaal welk verhaal ik vertel en welk ik voor mezelf hou. Ziek worden kiest voor mij. Kwetsbaar zijn lukt me blijkbaar vooral als ik het zelf in de hand heb.

Ik zie het trouwens ook bij mijn jongste dochter. Pijn hebben, ziek zijn: we verstoppen het allebei, alsof het een zwakte is en geen signaal.

Ruimte geven.

Buiten bij de dokter besliste ik om alles los te laten. Het symposium, de workshop, de cover: ik liet iedereen weten dat ik ziek was. Thuis worstelde ik met die woorden, loslaten en aanvaarden. Loslaten voelde als opgeven, aanvaarden als toegeven. Passief. Zwak.

Tot ik er anders naar keek. Wat als ik mijn ziekte ruimte geef omdat ik ervoor kies, en niet omdat het moet? Ruimte geven is een beslissing. Ik geef mijn lijf wat het nodig heeft, omdat ik het wil. Controle over de griep had ik niet. Controle over hoe ik ermee omging, kreeg ik terug.

Over je val vertellen kies je zelf.Ziek worden kies je niet.

Dat kleine verschil in woorden veranderde veel. Een dag na die beslissing voelde ik me al beter. Niet hersteld, maar de energie kwam terug, in golfjes. Of dat bij iedereen zo werkt, weet ik niet. Bij mij deed het dat. De workshop heb ik uiteindelijk wel gegeven: één uur, en daarna weer rust.

De spiegel.

Als een medewerker ziek naar het werk komt, stuur ik hem meteen naar huis. "Je bent ziek. Ga naar huis. Herstel eerst." Zonder discussie. Voor mezelf maak ik die uitzondering wel. Ik zoek redenen waarom het nu anders is.

Het jaar ervoor ging ik met griep naar een avond met ouders van een organisatie in crisis. Ze belden me in nood, en het voelde over mijn grens, en toch ging ik. Eén avond, twee of drie uur. Daarna lag ik drie weken uit.

Of die keer dat ik de marathon liep. Rond kilometer 34 schoot er pijn in mijn hamstring, en mijn lijf riep stop. Ik had er zo hard voor getraind, dus liep ik door. Daarna was ik maanden uit door die blessure.

Eén uur doorgaan voor hoeveel dagen herstel? Eén vergadering voor hoeveel weken moeheid? We doen alsof we onmisbaar zijn, alsof ruimte geven aan jezelf een luxe is. Wat als die onmisbaarheid vooral een verhaal is dat we onszelf vertellen?

Mijn dochters wil ik leren dat het oké is om pijn te tonen, om ziek te zijn, om stop te zeggen. Die les moet ik blijkbaar eerst zelf leren. Hoe kan je je team iets voorleven wat je jezelf niet gunt?