Dit jaar ging ik niet naar de Strade Bianche

Twee jaar geleden stond ik op het Piazza del Campo in Siena, onder een grijze lucht, met de toren boven me en het witte stof van de Toscaanse grindwegen nog op mijn benen. Ik had net zelf de Strade Bianche gereden, dwars door de heuvels. De dag ervoor had ik op datzelfde plein Lotte Kopecky zien winnen, en Tadej Pogačar zien wegrijden alsof de rest stilstond. Die rit in 2024 was de kers op de taart van maanden trainen, en een droom die uitkwam. Ik zou zeker terugkeren.

Voor 2026 stond het vast. Ik was ingeschreven, en het voorbije jaar heb ik het aan heel wat mensen verteld. Dat merkte ik ook, want in de weken ervoor vroegen ze ernaar.

Zoals de titel al zegt: ik ben niet naar Italië gegaan. Ik zou met twee vrienden gaan, en zij haakten af. Alleen gaan zag ik niet zitten. En als ik eerlijk ben, voelde ik ook opluchting, want mijn trainingen waren niet gelopen zoals ik gehoopt had.

Wat we als leider zelden laten zien.

Met een doel dat je niet haalt, loop je meestal niet te koop. We laten zien waar we trots op zijn: de foto aan de aankomst, de medaille, de post over het binnengehaalde contract, de mail aan het team na een goed kwartaal. Het traject dat niet van de grond kwam, de klant die afhaakte, het gesprek dat bleef hangen: dat blijft binnenskamers.

Dat geeft een scheef beeld, van anderen en van jezelf. Als iedereen altijd slaagt, wat zegt het dan over jou als het jou niet lukt? Wie alleen successen deelt, maakt elk gemist doel groter dan het is.

Ik zie dat patroon bij mezelf, en bij de leidinggevenden met wie ik werk. De zaakvoerder die al maanden een moeilijk gesprek uitstelt, omdat het nu te druk is, of te vroeg, of gewoon niet nu. De directeur die het jaar op wilskracht uitdoet, goed wetend dat het ritme niet klopt. Het mislukken zelf is zelden het probleem. Het zit in wat we ermee doen: minimaliseren, wegverklaren, "volgende keer dan", en door. Zonder even stil te staan bij wat het doel voor ons betekende.

Falen of feedback.

Het woord falen gebruik ik liever niet. Het plakt aan de persoon in plaats van aan de situatie: wie faalt, is een mislukkeling. Psychologe Carol Dweck beschrijft hoe mensen met een zogenaamde fixed mindset moeilijkheden uit de weg gaan en een tegenslag lezen als bewijs dat ze het niet in zich hebben. Wie met een growth mindset kijkt, ziet in dezelfde tegenslag informatie. Een tussenstand, en geen eindoordeel.

Kijk naar een kind dat leert lopen. Het valt, staat op, en telt de valpartijen niet. Ergens onderweg zijn we als volwassenen, en zeker als leiders, die vanzelfsprekendheid kwijtgeraakt. We houden ons overeind, ook als we eigenlijk al gevallen zijn. Een betere vraag dan "waarom lukte het niet?" is dan: "wat vertelt dit me?" Meer daarover in Waarom verliezen je een echte winnaar maakt.

Vijf dingen die ik zelf doe, en leidinggevenden aanraad.

1. Benoem het, ook als het klein lijkt

De Strade Bianche was voor mij een doel met betekenis. Dat mag ik erkennen, ook als niet iedereen snapt waarom een fietstocht in Toscane ertoe doet. Hetzelfde geldt voor het project dat niet van de grond kwam of de medewerker die je niet kon houden. Zeg het, minstens tegen jezelf: dit wilde ik, het lukte niet, en dat doet iets met me. Dat klinkt eenvoudig. Benoemen betekent ook voelen, en daar gunnen leidinggevenden zichzelf zelden tijd voor.

Wie alleen successen deelt, maakt elk gemist doel groter.

2. Praat erover met iemand die het begrijpt

Je hoeft een gemist doel niet aan iedereen te vertellen. Het helemaal binnenhouden werkt ook niet. Wie goed door tegenslagen komt, heeft bijna altijd iemand om het hardop tegen te zeggen: een collega, een coach, een vriend. Zolang iets alleen in mijn hoofd zit, blijft het draaien, zoals een wasmachine die niet aan het centrifugeren raakt. Zodra ik het uitspreek, krijgt het een plek. Dan is het draagbaar, ook al is het nog niet opgelost. Wie is die persoon voor jou?

3. Kijk naar de rit, en niet alleen naar de aankomst

Wat is er onderweg wel gelukt? Welke conditie heb je opgebouwd, welke relaties versterkt, wat heb je geleerd? Ook al liep mijn training niet zoals gepland, ik heb gefietst, en die rit van 2024 over het grind tot op het plein neemt niemand me af. Wie alleen de aankomst telt, ziet de helft van wat er gebeurde.

4. Herzien is iets anders dan opgeven

Een doel loslaten omdat het te zwaar wordt, is vermijden. Een doel herzien omdat de omstandigheden veranderden, is opnieuw kiezen. Wie koppig vasthoudt aan een doel dat zijn betekenis verloor, noemt dat vastberadenheid, en vaak is het gewoon niet willen toegeven dat de situatie veranderde. Wie dat onderscheid ziet, houdt energie over voor wat er nu toe doet.

5. Hou bij wat niet lukte

Het klinkt raar, en ik raad het toch aan: een schrift of een document met wat niet lukte en wat je ervan leerde. Geen strafregister, wel een geheugen. Na een tijd zie je de lijnen: waar je telkens vastloopt, welke beslissingen je altijd meer kosten dan gedacht. Een vaste vraag in je maandelijkse terugblik volstaat: wat lukte niet, en wat vertelt me dat?

Ook de kleine vallen.

Mijn boek Sterker na de val ↗ (opent in een nieuw tabblad) gaat over grote vallen: de burn-out, de crisis, het ontslag. Wat erin staat, geldt ook voor de kleine: de ritten die je niet rijdt, de gesprekken die je niet voert. Sterker worden begint bij eerlijk zijn over wat niet lukte, en dan rustig beslissen wat daarna komt.

Voor mij is dat alvast beslist: ik ben ingeschreven voor de editie van 2027.